Αδέλφια ψηλά τη σημαία μας...
Σήμερα εννέα ημέρες μετά από τον προτελευταίο αγώνα της ΑΕΚ στο φετινό πρωτάθλημα, βρήκα το κουράγιο να γράψω λίγα πράγματα γι αυτά που βιώνει η ΑΕΚάρα μας τις τελευταίες ημέρες.
Έχουν περάσει λοιπόν εννέα μέρες από την στιγμή που διακόπηκε ο αγώνας με τον Πανθρακικό και νοιώσαμε εκείνη τη στιγμή ότι βρισκόμασταν με το 11/2 πόδι στον υποβιβασμό. Αγώνας που θα μείνει βαθιά χαραγμένος μέσα μας ειδικά σε όσους ήταν στο γήπεδο. Εκατοντάδες οπαδοί της ΑΕΚ με δάκρυα στα μάτια, άλλοι γονατιστοί και βουρκωμένοι, άλλοι να μην μπορούν να κρατηθούν και να ξεσπάνε σε λυγμούς. Αυτή η σκηνή που θα μου μείνει όμως σ’ εμένα είναι αυτή με βουρκωμένους Ενωσίτες της τρίτης ηλικίας. Οπαδούς που είχαν ζήσει μεγάλες στιγμές δόξας και περηφάνιας με τον δικέφαλο αητό, που είχαν δει παίκτες όπως το Νεστορίδη και τον Μίμη Παπαιωάννου να μεγαλουργούν με τα χρώματα της ΑΕΚ, να κλαίνε. Πράγματι δεν ξέρω κι εγώ πως άντεξα αυτή την στιγμή. Αυτός ήταν ο 1ος υποβιβασμός που νοιώσαμε αυτές τις τελευταίες ημέρες.
Και εκεί που όλα έδειχναν χαμένα ήρθε μια αχτίδα φωτός καθώς δίνονταν στην ΑΕΚ ελπίδες σωτηρίας(κάτι το οποίο εγώ αλλά και αρκετοί ακόμα δεν το πιστέψαμε) σε περίπτωση που η ΑΕΚ κέρδιζε την εκδίκαση της υπόθεσης της διακοπής του αγώνα στα γραφεία της superleague την Πέμπτη και δεν της αφαιρούνταν τρεις βαθμοί. Κι είχαμε φτάσει να περιμένουμε την απόφαση ξημερώματα Παρασκευής ώσπου βγήκε αρνητική απόφαση για την ΑΕΚ. Αυτός ήταν ο 2ος υποβιβασμός που νοιώσαμε.
Η μόνη ελπίδα ήταν η έφεση στην ΕΠΟ που θα ασκούσε η ΑΕΚ μήπως και τελικά δικαιωθούμε εκεί. Άρα έπρεπε οπωσδήποτε να κερδίσουμε τον κυριακάτικο αγώνα με τον Ατρόμητο. Ο αγώνας όμως χάθηκε και ζήσαμε τον 3ο και πιο οδυνηρό υποβιβασμό. Βλέποντας όλοι στις οθόνες μας τους νεαρούς αλλά και τους παλιότερους ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ να ξεσπάνε σε κλάματα(Φούντας, Σταματής, Καραλής, Αραμπατζής, Γκερέιρο κλπ), βλέποντας τον μόνιμο υπηρέτη της ΑΕΚ τον Πανταζή με δάκρυα στα μάτια , βλέποντας τον ίδιο τον θρυλικό Νέστορα να κλαίει ήταν αδύνατο να μη λυγίσεις και εσύ ο ίδιος , να μην κλάψεις.
Θλιψη, πόνος και οργή τα αισθήματα που μας διακατέχουν αυτές τις τελευταίες ημέρες. Δύο μέρες μετά τον κυριακάτικο αγώνα τα σενάρια πολλά. Έχουμε δρόμο ακόμα μπροστά μας και έχουμε να δούμε και να ακούσουμε πολλά ακόμα. Που και σε ποιά κατηγορία θα παίζουμε άγνωστο(μέχρι και να μην υποβιβαστούμε τελικά ακούγεται είτε μέσω αναδιάρθρωσης της κατηγορίας είτε μέσω καταγγελίας κατά του Άρη).
Αυτό που ξέρω είναι ένα όμως. ΑΔΕΡΦΙΑ ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΚΑΙ ΨΗΛΑ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ. Τώρα μας έχει ανάγκη η ΑΕΚ περισσότερο από ποτέ. Όλοι κοντά της γιατί έχει μόνο εμάς και κανένα άλλον. Ψηλά τη σημαία μας για τα νέα ΑΕΚόπουλα. Δεν πρέπει τα παιδιά μας να νοιώσουν μειονεκτικά απέναντι στα παιδιά άλλων ομάδων. Εμείς οι ίδιοι πρέπει να έχουμε τον δικέφαλο στην καρδιά και να το δείχνουμε. Μην ντρέπεστε και κυκλοφορείτε με μπλουζάκια, καπελάκια, μπρελόκ κι ότι άλλο μπορεί να είναι φανερό της ΑΕΚ. Δείξτε στα παιδιά μας ότι είμαστε περήφανος λαός. Ενωμένοι και με την ΑΕΚ υπεράνω όλων θα τα καταφέρουμε. Θα κάνουμε τον δικέφαλο αητό να πετάξει ξανά ψηλά και περήφανος όπως του αρμόζει. Γιατί Η ΑΕΚ ΕΙΝΑΙ ΙΔΕΑ ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ.
Γιάννης Μ.